Gebiedsontwikkeling, zwarte zwanen en rouwprocessen

Ik ben de laatste vijftien jaar in verschillende hoedanigheden betrokken bij gebiedsontwikkelingen.

Gisteren blogde ik het citaat van Taleb over crisis.

Ook het grotendeels stilvallen van gebiedsontwikkelingen in Nederland kan als een Black Swan worden gezien. Ofwel: als iets dat zich voordoet, terwijl niemand het aan heeft zien komen.

Bij aanvang van de crisis in de gebiedsontwikkeling dachten alle betrokkenen, inclusief deze persoon, dat die crisis 1, hooguit 2, jaar zou duren. Een dergelijk terugval maak je in elke grondexploitatie een keer mee, was het centrale idee, en daarna trekt het weer aan. Maar intussen…

Goed, het moest langer duren voor we gingen beseffen dat het langer ging duren. En, voor we beseften dat er iets anders aan de hand is dan een conjuncturele dip. Fundamenteel anders. Het vertrouwen in de markt is weg, mensen houden hun hand op de knip. Animal Spirits regeren.

Opvallend is overigens dat het erkennen van de financiële echecs in de gebiedsontwikkeling alle kenmerken van een rouwproces heeft. In mijn eigen woorden kan je daarbij de volgende fasen onderscheiden:
• Ontkenning;
• Boosheid;
• Verdriet;
• Aanpassing, nieuwe kansen zien;
• Herpakken, doorgaan.

Veel partijen hebben hun verlies genomen en het verdriet verwerkt. Of er genoeg verlies is genomen moet nog blijken. Sommige partijen zijn volop met nieuwe kansen bezig. En er zijn er ook die nog in de ontkenningsfase zitten. Ja, die zijn er ook.

The Black Swan bij Managementboek (EN) en bij Bol.com (NL).

Tags: , , ,

Comments are closed.