Duivels dilemma

In Amerika was het al heel lang zo. In Nederland wordt het steeds meer zo. De politiek is verworden tot mannetjes- en vrouwtjesmakerij.
Mensen met weinig ideeën, maar met de juiste toon, mensen die de massa aan zich weten te binden door niet te moeilijk te doen en met (te) simpele oplossingen voor zeer complexe problemen te komen, scoren goed.
Mensen die zich, politieker kan haast niet, afzetten tegen de politiek doen het goed.
Degene die over een vlotte babbel beschikt, hoeft geen ideeën meer te hebben. Niemand heeft meer tijd voor een doorwrocht, maar lang en gecompliceerd (want kan het anders?) verhaal. Alles moet snel en vlot. Media en mensen vinden een vlotte oneliner leuk. Niets mag lang duren of ingewikkeld worden. Politici die zich ook nog anti-(gevestigde) politiek uiten, doen het goed.
En dat terwijl de politiek zich per definitie met zeer complexe, nauwelijks te vatten, werkelijkheden bezig houdt!
De keuze van de kiezer verhoudt zich slecht met de eisen die je aan politici zou moeten stellen. Dit alles baart mij zorgen, dat vat u.

Het voorgaande brengt ons bij een duivels dilemma.

Wie politiek serieus blijft nemen en toch veel kiezers wil trekken die moet de inhoud geweld aan doen. Zonder simplificatie geen breed publiek! Een andere oplossing zou kunnen zijn om een ondergrens te gaan aanbrengen voor wie mogen stemmen. Want, wellicht zouden sommige mensen beter niet kunnen stemmen (maar wie kan en mag bepalen voor wie dat geldt)!

Eigenlijk zijn natuurlijk beide voornoemde oplossingen ongewenst.

De eerste oplossing doet afbraak aan de inhoud, de tweede doet afbreuk aan het principe van de democratie zelf.
Beide oplossingen willen we, wil ik, eigenlijk niet.
Maar, wat ik wel zou willen is onbestaanbaar geworden in de huidige realiteit.

Tags:

Comments are closed.