De zwakte van duidelijke keuzes

Michael Treacy & Fred Wiersema stellen in The Discipline of Market Leaders dat bedrijven voor een eenduidige strategie moeten kiezen. Daarmee kan marktleiderschap worden veroverd.

Vergelijkbare studies en stellingnames zijn eerder door andere schrijvers geponeerd. Denk aan Peters en Waterman met In search of Excellence. Jaren later blijkt dat de excellente bedrijven grotendeels verdwenen zijn. Dat wil niet zeggen dat ze niet excellent waren op de wijze waarop Treacy & Wiersema of Peters & Waterman dat zagen. Sterker, misschien waren ze dat juist wel.

Het probleem zit er wellicht in dat als je een bepaald concept heel consequent en diepgaand doorvoert in een organisatie, die organisatie minder weerbaar is tegen veranderingen. Door alles helemaal op één manier in te regelen, op één strategie te richten wordt de organisatie monomaan, het ideaal waar zo’n organisatie zich op richt is bijna een obsessie. Het bedrijf is zo geconditioneerd op één manier om de dingen te zien en te doen, dat veranderingen van buitenaf nauwelijks opgepakt kunnen worden. Dergelijke organisaties missen robuustheid.

De aanpasbaarheid en wendbaarheid van organisaties die zich helemaal richten op één van de genoemde strategieën is onontkoombaar kleiner dan organisaties die wat rommeliger in elkaar steken.

Alles richten op één “strategische” keuze maakt een organisatie wellicht sterker op één specifiek gebied en in een stabiele omgeving. Alles op één ding richten maakt een bedrijf voor dat doel sterk. Maar die kracht is gebaseerd op een zekere mate van starheid. Waar stabiliteit ontbreekt kent starheid grote nadelen. En, omdat stabiliteit in de hedendaagse werkelijkheid nooit lang stand houdt, verandert het aanvankelijke voordeel in een nadeel.

Kortom: hoe sterker de strategie, hoe kwetsbaarder een bedrijf in veranderende omstandigheden.

Tags: , , , ,

Comments are closed.