Het belonen van toeval

mgt-221-belonen-van-toeval-20140216-21-30-grafieken-2013-2014_bewerkt-1
In “Ons feilbare denken” memoreert Daniel Kahneman een onderzoekje naar de resultaten van verschillende handelaren in aandelen bij een grote bank. Zijn conclusie was dat er niet één handelaar bovenuit stak. Alle handelaren hadden hele goede jaren en hele slechte jaren. Er ontbrak iedere vorm van bewijs voor verschillen in kwaliteit tussen deze medewerkers. De jaar-op-jaarcorrelatie voor individuele adviseurs was nul! De goede en slechte uitschieters konden allen verklaard worden door toeval.

Intussen hadden de handelaren in hun goede jaren wel enorme premies geïncasseerd voor hun “goede” functioneren. Kahneman concludeert fijntjes dat de bank dus bonussen betaalde voor toeval.

Het is voor mij het zoveelste voorbeeld waarmee de ondeugdelijkheid van prestatiedoelstellingen met bijbehorende beloning wordt aangetoond.
Toch blijven er volop gelovigen bestaan, die de religie van prestatiedoelstellingen aanhangen. Als ergens weer eens een prestatiedoelstelling tot morbide resultaten leidt waarbij individuen tegen het bedrijfsbelang in hun eigen portemonnee spekken, dan is de repliek van de gelovigen steevast dat dan de doelstellingen verkeerd zijn geformuleerd. Zij blijven geloven dat perfecte prestatiedoelstellingen maakbaar zijn.

Sweet dreams!

Alsof iemand in staat is de juiste doelstellingen te bedenken. Het is een uiting van een overdreven vertrouwen in maakbaarheid. Naïef vertrouwen, wat mij betreft.

Boekbespreking “Ons feilbare denken” van Daniel Kahneman

Tags: , , , ,

Comments are closed.