Foute leiders

Keep_your_head_up

Manfred Kets de Vries schrijft in “Wat leiders drijft” over de gemoedstoestanden die leiders drijft tot het verkrijgen van hun positie (lees: Boekbespreking “Wat leiders drijft).
De schrijver vermijdt de vraag waarom we het steeds weer zo ver laten komen dat de verkeerde mensen aan de top komen. En die vraag lijkt toch wel opportuun gezien het vele disfunctionele gedrag dat met de besproken gemoedstoestanden samenhangt. Als je het boek leest kan je je niet aan de conclusie onttrekken dat er nogal wat “foute” mensen op machtsposities terecht komen.

De eerste gedachte die in mij opkwam was dat deze leiders misschien wel de verkeerde volgers hebben. Maar, wat daar ook van zij, bedrijven zijn geen democratieën. Managers komen niet op hun positie door een verkiezing, nee, ondergeschikten hebben hooguit via geïnstitutionaliseerde entiteiten als een Ondernemingsraad enige invloed op de uitverkiezing. Maar, de echte keuze wordt van bovenaf gemaakt. De volgers hebben er nauwelijks invloed op.

Een bedrijf is een samenleving als iedere andere. In iedere niet te kleine organisatie moeten wel enkele wijze mensen actief zijn. Maar, die wijzen verzuipen in de herrie van de omgeving. Net zoals dat gebeurt met personen in de hedendaagse politiek die zich meer genuanceerd uitdrukken. Degenen met de meest pakkende (en controversiële) one-liners halen de meeste publiciteit, en trekken daarmee de meeste kiezers, en in bedrijven: de aandacht van hun bovenliggende management. De beste denkers worden daardoor zelden manager. Je moet aandacht trekken, en dat gebeurt gemakkelijker met ongenuanceerde one-liners, dan met goed doordachte, maar genuanceerde verhalen.
Geen wonder dat medewerkers zich regelmatig verbazen over de keuze van het hoger management voor de invulling van bepaalde managementposities. De medewerkers kennen de kandidaten vaak als (oud-)collega’s en kunnen vaak prima beoordelen hoe iemand functioneert. Of hoe iemand niet functioneert. Vaak zien zij figuren waarvan iedereen weet dat er sprake is van veel wol, maar weinig inhoud, gekozen worden voor posities waar ze niet thuis horen. En soms ook mensen die alles zo strak willen beheersen dat het woord “loslaten” niet in hun vocabulaire voorkomt.

Collega’s zien dat, hun topmanagement niet.
Kennelijk.

Dit boek bij bol.com (NL), (EN) en bij managementboek.nl (EN).

Tags: ,

Comments are closed.