Geloof in regels

maar-in-het-handboek-staat

Ik zat eens in een stuurgroep van een cursus waarin jonge mensen getraind werden in het projectmatig werken. Deel van de cursus was het uitvoeren van een opdracht samen met medestudenten. Met de opdrachten pakten de studenten werkelijk bestaande problemen in onze organisatie aan.

Tot mijn verwondering toonden de jongeren een grote hang naar regels of in ieder geval: een geloof in regels. Steevast adviseerden deze jonge mensen om nieuwe regels op te nemen in het kwaliteitshandboek.

Opvallend was de wil om meer regels op te nemen, gepaard gaand aan het geloof dat het opnemen van regels het hele werk was. Daarmee zou de verandering wel komen! Tja.

Ook opvallend was dat de veranderingen er vooral op gericht waren om anderen dingen te laten doen, die kennelijk niet in het natuurlijk repertoire van de medewerkers voorkwamen. Ze werden dus veronderstelt tegennatuurlijk gedrag te gaan vertonen, louter omdat het kwaliteitshandboek dit voorschreef.
Alsof de meer ervaren medewerkers hun eigen kennis en ervaring, lees: hun eigenwijsheid, zomaar ter zijde zouden schuiven om aan de ideale wereld van de jongeren te voldoen.

Naïviteit en geloof in maakbaarheid zijn jongeren niet vreemd. Niet voor niets zijn jongeren altijd veel idealistischer dan ouderen. Zij geloven nog in een maakbare wereld, in idealen, in volmaaktheid.

Wat wil ik hier nu mee zeggen?

Er zijn wel wat lessen uit te halen:
• Laat jongeren niet los op veranderingen zonder er wat sceptische ouderen naast te plaatsen.
• Laat jongeren zo snel mogelijk kennis maken met de weerbarstige werkelijkheid.
• Laat jongeren echter ook vooral hun idealisme formulieren, het kan u weerhouden van al teveel scepsis.

Tags: , , ,

Comments are closed.