Living irrealism!

Lopend over het Plein in Den Haag zie ik weer eens een demonstratie. Mensen komen er vaak speciaal voor naar deze stad. Ze besteden er veel (vrije?) tijd aan. Ze hebben hun onderwerp duidelijk hoog zitten, anders doe je dit allemaal niet.
Ik bespeur in mezelf de achteloosheid waarmee ik het groepje gadesla. Zoals zo vaak wordt het plein nauwelijks gevuld. Soms zijn er slechts enkele tientallen mensen bij een demonstratie. Slechts een enkele keer aanzienlijk meer. Ik heb het Plein nog nooit vol gezien met demonstranten. Dat zal best eens voorkomen, maar meestal betreft het toch echt slechts kleine groepjes demonstranten. Toch bereiken die mensen soms wonderlijke dingen,

Want op televisie oogt het altijd beter. Als je gezichtshoek maar klein genoeg is dan is je beeld gevuld. Een camera kan zelfs een klein groepje demonstranten uitvergroten tot iets indrukwekkends. Als je beeldhoek maar klein genoeg is!
Het moet wel “tonen” anders komt het helemaal niet op televisie. De cameramensen doen hun werk om te zorgen dat het toont. Ze brengen de werkelijkheid zodanig in beeld dat het toont.

Ik loop dus over het Plein en passeer achteloos een demonstratie. Ik kijk wel, ben wel nieuwsgierig. Waar staan deze mensen voor? Wat is hun onderwerp? Waar maken ze zich zo druk om?
Ik wandel verder en bedenk dat de gemiddelde politicus niet méér onder de indruk zal zijn dan ik. En toch, geconfronteerd met het onderwerp, voor het oog van de camera, spelen de grote woorden op. Politici spreken hun afschuw uit over de gesignaleerde missstand en beloven er werk van te maken en er aandacht voor te vragen.
Tja, het moet wel tonen, anders komt het niet op televisie. De politici doen hun werk ook. Zij zorgen dat het toont.

Ieder onderwerp kan worden opgeblazen tot buitengewone proporties, hoe klein en onbeduidend ook.
En: ieder onderwerp wordt opgeblazen! De media bijten toe! De politici bijten toe!

Op iedere kreet wordt gehapt, worden ambtenaren aan het werk gezet, commissies gevormd, kamervragen gesteld en wetten gemaakt.
Zo ontstaat een beeld van de overheid, vooral gekleurd door haar bestuurders en door onze volksvertegenwoordigers, waar alles van verwacht wordt.

Tegelijkertijd weet ik dat de werkelijkheid dermate complex is dat genomen maatregelen slechts zelden doeltreffend en zonder bijwerkingen zijn.

De burger ziet een bestuur met pretenties. “Ze” pakken immers alles op. En, hoe meer er wordt opgepakt, hoe meer er zal falen. En: hoe ontevredener de burger zal zijn.

Living irrealism!

Bergschenhoek, 14 mei 2005 (geplaatst op 3 juni 2011)

Tags: ,

Comments are closed.