Enhancing quality of life

Dat is het motto van Roparunteam 289 van Royal Haskoning. De Roparun is voorbij, en: we hebben het gehaald. Tijd voor een verslag.

Als u geen idee heeft wat de Roparun is: lees dan op dit weblog het stukje “Vrijgevig?”
http://markensteijn.com/cgi-bin/weblog_basic/index.php?p=747.

Ons team
Wil je meer weten over ons team, de deelnemers en dergelijke, kijk op: http://www.rhrunners.nl/.

De RH runners

Wij liepen met twee teams bestaand uit fietsers en lopers. In totaal heeft ieder team 8 lopers.
Wij zijn met 4 busjes naar Parijs vertrokken, 2 voor de beide teams, 1 voor de proviand en 1 voor de stoelen, tafels, party- en gewone tenten, kookgerei, slaapmatjes, slaapzakken, …, …, …

Beide teams wisselden elkaar af. Alle lopers lopen steeds in principe 1 kilometer, al zijn er behoorlijk wat stukken waar iemand meer moest lopen. Elke loper wordt begeleid door 2 fietsers, een die voorop rijdt en navigeert met de routekaart en een die achter de loper rijdt voor de veiligheid.
De chauffeur heeft een navigator naast zich. Willem, we waren een sterk team! De chauffeur zoekt om de kilometer een legale plek om te stoppen. Illegale plekken kunnen tot strafpunten en zelfs tot uitsluiting leiden.
Om de kilometer wordt dus gewisseld. Er gaat een nieuwe loper van start. De fietsers wisselen minder vaak. Zij worden op hun eigen aangeven gewisseld.

Tweede wisselpunt

Er zijn meerdere plekken waar de teams wisselden Wij deden dat respectievelijk om de 25, 30, 45, 50, 50, 37, 41, 42, 50, 60, 30, 22 en 33 kilometer. Soms op plekken die we bij een eerdere routeverkenning hadden bedacht, soms op andere plekken, want er zijn veel teams onderweg (vanuit Parijs 275 en vanuit Hamburg 50 teams) en die kunnen wel eens op “jouw” plekje staan. Improviseren hoort erbij.

Er zijn ook stukken waar de auto’s niet mogen komen, waaronder de laatste 50 kilometer in Nederland. Op die stukken gaan ook de drie niet lopende lopers van een team op de fiets, de navigerende fietser blijft op de fiets.

Rotterdam - Parijs

Busjes bij ons kantoor

Om vanuit Parijs naar Rotterdam te lopen moet je wel eerst naar Parijs. Wij verzamelden op vrijdag 26 mei 2012 met enkele mensen bij ons Royal Haskoning kantoor aan de George Hintzenweg. Martijn (onze teamcaptain) had al een hoop voorwerk gedaan, drie busjes (2 gehuurd en 1 gesponsord door onze leasemaatschappij Alphabet) stonden er al. De chauffeurs laden hun spullen over daarna verzamelden we met het grootste deel van ons team aan de Vlambloem bij onze meetdienst.

Bij de meetdienst

Daar werden alle spullen uitgesorteerd en in de juiste busjes ondergebracht. Later vertrok het via Breda (gesponsorde fietsen ophalen bij Schietecat) en Hazeldonk (1 busje was langs een ziek geworden collega geweest om door hem verzamelde spullen op te halen) richting Parijs. Het was warm, erg warm. Wat waardeer je dan weer de airco in je eigen auto. En het was druk, veel opstoppingen, dus uiteindelijk een zeer vermoeiend ritje.

Overnachting in een Formule 1 hotel. Ik sliep in een prachtige ruime kamer voor drie personen (maar niet heus).

Formule 1 kamer

Tegenslag
Willem van Ek is gisteren met mountainbiken (moest verboden worden, één dag voor de Roparun) geblesseerd geraakt en kan niet lopen. Een loper, Emiel Joosse, die zich eerder had aangemeld, maar die niet mee kon omdat hij in het buitenland gedetacheerd zou worden, werd benaderd. Hij was namelijk toch nog in Nederland, omdat de opdracht in het buitenland vertraagd was geraakt. Hij viel in. Emiel vertrok onmiddellijk naar huis om zijn spullen te verzamelen. Ongetraind, maar vrolijk dat hij nu toch weer mee mocht.

Ook Jasper Putter moest wegens ziekte afhaken. Jammer voor Jasper, maar wel weer een geluk voor Willem. Als Jasper niet uit was gevallen, dan had Willem niet mee gekund, domweg omdat er onvoldoende plaatsen in de busjes waren.

Feest
Naast ons hotel stond een restaurant, wij gingen wat drinken. Een Italiaans restaurant. Maar, gerund door Chinezen en voornamelijk bezocht door mensen van Noord-Afrikaanse afkomst. Multiculti. En daar startte ook nog eens een karaoke. Wonderlijk waar je opeens terecht kunt komen. Wij hebben ons vermaakt!

De nacht
Het hotel lag vlak langs de snelweg, het was warm. Eerste nacht zonder slaap, helaas. Dat is jammer. We hadden juist bedacht dat het slim was om een avond eerder weg te gaan, een hotel te pakken, opdat we nog een keer goed konden slapen voor we op pad moesten. Helaas.

De start
Na het (matige) hotelontbijt vertrokken we naar het startterrein in het park dat tegen de luchthaven Le Bourget aanligt. Daar bekeken we de andere teams en rusten wat uit. Wonderlijk wat teams allemaal meenemen. Veel slimme oplossingen ook. Handig om te kennen voor een volgende keer.
De lopers die dat wilden werden door Wanda Addink warm gezet. De meesten vonden het warm genoeg.

Leuk was dat we teamleden van DHV tegenkwamen. DHV is nu nog beoogd concurrent, maar ook fusiepartner. Vanaf 1 juli (als alles goed gaat) zijn deze mensen onze nieuwe collega’s.

Fusie Royal Haskoning met DHV

In een grote tent werd een pasta party gehouden. Wij gingen in de rij staan en kregen een uitstekende pasta. Uiteraard aten we die, gezien het weer, buiten op.

In de rij voor de pasta tent

Aan de pasta

Wachten tot we mogen starten

We juichten de eerste starters uit en gingen ons zelf voorbereiden. En om 16:50 uur vertrokken we dan echt. Team 1 zat op de fiets en liep. Wij van team 2 vertrokken rechtstreeks naar het eerste wisselpunt tussen Villeron en Vemars.

De start van onze lopers

Fietsers ook onderweg

We raakten gelijk aan de praat met het team dat daar ook het eerste wisselpunt had bedacht en deden samen de wave voor de voorbij komende teams. De sfeer is overal heel vriendelijk, sportief en ontspannen. Teams moedigen elkaar aan. Er is geen rivaliteit, het gaat om de prestatie en het goede doel, slechts enkele teams gaan voor “de winst”.

Vanaf dat moment was het voor mij: kilometerteller in de gaten houden, goede stopplaats zoeken, parkeren, wachten, loperswissel, rijden, kilometerteller in de gaten houden, … Een cyclus van ongeveer vijf minuten.

Bij Montaby gaan de lopers een bos in waar de auto’s niet mogen komen. Wij zorgden dat we ruim voor het bos wisselden omdat we tijdens de routeverkenning (erg nuttig) hadden bedacht dat het bij de ingang van het bos weleens erg druk kon zijn. Dat bleek slim. Bij het bos werden teams doorgestuurd naar plekken verderop, sommigen meer dan 800 meter verder. De teamleden moesten dan teruglopen of -fietsen tot het begin van het bos. Wij wisselden eerder. Met het busje gingen we door naar de tweede teamwisselplaats.

Vervolgens een verrassing, wij stopten in Rully voor een loperswissel. We hadden contact met het andere team; waar staan jullie precies? Dat bleek langs de route te zijn, maar voor Rully, dus eerder dan gepland. Maar… wij mochten in Rully de route niet op. Alles stond tussen Rully en het bos vol, er mocht niemand meer in. Wat te doen. Bellen, denken, tenslotte teruglopen naar het punt waar we niet af mochten slaan en overleg met de mensen van de organisatie. Uiteindelijk mochten we toch naar de wisselplaats, “Tja, als jullie kamp daar staat zullen ze ook wel plek voor jullie hebben”. Gelukkig.
Onderweg kwam Martijn ons al tegemoet fietsen om te kijken waar wij stonden en om een oplossing te zoeken (die dus niet meer nodig was).

In het kamp team 1 opgewacht. Fluorescerende hesjes aan, want die zijn na acht uur verplicht. En weer een wissel, eten (we hadden ingesealde macaroni mee die alleen opgewarmd hoefde te worden) en weer op pad naar de volgende plaats voor een teamwissel voorbij Lassigny.

Pech
Onderweg had er al een tegemoetkomende fransman geknipperd met zijn lichten en jawel, vlak voor ons kamp werden we door iemand van een ander team gewaarschuwd; koplamp stuk. In het kamp gingen gelukkig de ondersteuners aan het werk, zodat ik kon gaan eten en rusten. Het was intussen tegen twaalven. In de bus van onze meetdienst had een grote kist met gereedschap gestaan. Handig, had Martijn nog gedacht, je weet maar nooit… Echter iemand anders (wie?) had kennelijk gedacht dat die kist wel erg veel plaats innam in de bus en had de kist uit de bus gehaald. Shit happens!

Koplamp wordt gerepareerd?

Andere teams schoten te hulp met gereedschap. Het lukte uiteindelijk het lampje te vervangen, maar… die deed het nog niet. Het moest dus iets anders zijn. Nou rijdt er gelukkig ook een ANWB wegenwacht wagen mee.. Maar die stond kilometers terug, hij zou komen als hij klaar was. Fijn. Ik had inmiddels wat gegeten en ging liggen. Ondanks de oordoppen weer geen oog dicht gedaan. Er is zoveel leven om je heen, dus zoveel geluid en zoveel licht van koplampen e.d. dat je steeds weer opschrikt als je even dreigt weg te dommelen.

Toen ik werd “gewekt” was de ANWB er nog niet. Opnieuw: wat nu? Martijn neemt kort en krachtig een besluit: alles overladen, jullie gaan verder met het busje van team 1. Oké?!
Een groot gekrioel van teamgenoten en uiteindelijk: verder. Fijn. Midden in de nacht en inmiddels al behoorlijk vermoeid op pad met een busje waar je nog nooit in hebt gereden en dat anders is in bediening en rijgedrag dan het eerdere busje. Willem schijnt me met een zaklamp bij om alle bedieningsmiddelen te vinden. Ook fijn is dat dit busje geen binnenverlichting heeft en een dashboardverlichting die zo zwak is dat ik de dagteller niet kan aflezen. Dat leidt voor ons tot een nieuw ritueel. Steeds weer moet Willem de dagteller beschijnen zodat we weten hoever we nog mogen/moeten. Bizar.
Het is rond twaalven. Nacht. Donker. Gelukkig wel warm.

Koffie doet veel. Koffie is nodig, Koffie is een eerste levensbehoefte als je wakker en alert moet blijven en dat eigenlijk al niet meer echt bent.

Mesthoop
De volgende teamwissel is tussen Marteville en Vermand. Mooi tegenover het kerkhof.

Snel door naar de volgende wisselplaats, daar kunnen we slapen. Deze lag tussen Inchy en Viesly. Een plek die we hadden gezien tijdens de routeverkenning. Een opvallend verschil met toen. Er lag nu een enorme mesthoop. Vlak daarnaast(!) staat ons kamp. Bekende rituelen als eten en drinken, en dan weer een tentje in. Net als ik ben weggedommeld (eindelijk) komt iemand me weer wakker maken. Een ander team heeft gevraagd om “mijn” busje te verplaatsen, zodat ook zij daar een kampement kunnen opzetten. Dan doen we natuurlijk met plezier. Nietwaar. Helaas, de sleutel zat in mijn broekzak, en die hoefden ze alleen maar even aan mij te vragen. Daarna niet meer geslapen. Tweede doorwaakte nacht.

Koffie, koffie…

Massage naast de mesthoop

Glooiend land
Daarna veel glooiend land. Mooi voor ons. Zwaar voor de lopers. Nog zwaarder voor de fietsers, zo blijkt. Die moeten de lopers bijhouden. Maar de lopers houden heuvel op gemakkelijker een hoog tempo aan dan de fietsers. Marian van Ek gaat heel even volledig kapot op een lange helling en roept in het voorbij gaan bij een loperwissel zwaar getergd “fietswissel!” De volgende fietser wordt onmiddellijk gemobiliseerd en bij de volgende stop wisselen we van fietser en fiets.

Tussen de heuvels

Zele
In Frankrijk is weinig aandacht voor de Roparun. In sommige plaatsen in België is dat anders. We besluiten dan ook bij een verplaatsing met ons busje om te rijden via Zele.
Ik heb steeds meer moeite mijn ogen open te houden en voel mijn benen wiebelen.
We lopen naar het centrum (auto’s verboden) en zien grote tenten, dranghekken en behoorlijk wat mensen terwijl het nog vroeg in de avond is. In de loop van de nacht schijnt het groot feest te zijn. Net zo in Dendermonde, daar loopt team 1 doorheen, dus dat hebben wij niet meegemaakt.

Antwerpen
De doortocht door Antwerpen hebben we met een oefenloop in maart al een keer gedaan. Het is dus niet helmaal een verrassing, maar het blijft een lastig stuk. De lopers moeten hier door een aparte tunnel. Dat betekent een lang stuk op de fiets. Op de Tavernierkaai wachtten we de lopers weer op. Het was daar nog een drukte van belang ondanks het tijdstip. Een uitgaansgelegenheid loopt leeg. Van twee meisjes krijgen we rozen. Met dansen gewonnen, zeggen ze. “Goed gedanst,” zeg ik. We worden meermaals aangesproken door voorbijgangers. Wat we aan het doen zijn? Wat de Roparun is? Veel verbazing. Mensen die het nauwelijks geloven en ons voor gek verslijten, maar ook positief verraste blikken en complimenten. Leuk.
Michiel Hofsté (fietser/navigator) belt: “Willen jullie boterhammen met Nutella klaar maken?” Honger! Diewertje Okker gaat op een kademuurtje staan smeren. Van verre is het in het donker moeilijk te zien of de teams die er aan komen de onze zijn. Allemaal hesjes met verlichting, veel hetzelfde. Eindelijk zien we ze komen,
De boterhammen vliegen er in.

Nederland
Net na drie uur in de nacht gaan we Nederland binnen. We doen een loperswissel zo’n beetje op de grens en laten door omstanders foto’s van ons nemen. Aan het begin van de Antwerpsestraat in Putte is het weer feest. Een grote groep drinkende en swingende mensen blokkeert de weg, maar maakt keurig ruim baan voor ons. Iedereen uit ons busje holt mee de grens over. Iedereen, behalve ik. Ik rij. De beloning is applaus (voor mij alleen) en vele high fives tegen mijn uit het raam gestoken hand. Mooi.

Bij de grens met Nederland

Ossendrecht
De doorkomst door Ossendrecht is ongelooflijk. Het is intussen tegen vieren, maar dit hele dorp is op de been. Overal vlaggen overal mensen. Muziek, hapjes. Wij gaan stapvoets door het dorp en staan zelfs een hele tijd stil. Fantastisch! Dit is een enorme oppepper. Dankjewel Ossendrecht! We voelden ons sterren.

Ossendrecht

Willem danst mee in Ossendrecht

Net na het dorp worden we gebeld waar we blijven. De loper en fietsers gingen veel harder dan wij door het dorp. Zij zijn ruim meer dan 1 kilometer verder en op een bepaald moment wordt het teveel. Ze zijn gestopt, anders was onze loper stuk gegaan. We pikken ze een stuk buiten Ossendrecht weer op.

Als wij een kilometer verder staan in te parkeren voor een volgende loperswissel worden we weer gebeld. Emiel van Bugnum kan niet verder. De spieren willen even niet meer, hij staat stil.
We gaan terug en pikken hem op. Twee andere lopers die zich nog het beste voelen (goed is teveel gezegd) gaan, zo besluiten we nu enkele keren langer lopen. De vierde loper houdt het bij stukken van een kilometer. We redden het tot het volgende wisselpunt.

Slaapchinees
In Bergen op Zoom ook weer een unieke gebeurtenis. Slapen, (nou ja, een uurtje uitrusten dan, maar team 1 heeft er echt geslapen) bij de afhaalchinees. Het restaurant Nihao van de ouders van collega Yufong Chang.

Wouter Bouman in Ni Hao

Problemen
In Nederland zijn twee wisselpunten. Dat zijn vaste plekken voor alle teams op een punt. Daartussen mogen grotendeels geen auto’s komen. Waar auto’s wel mogen komen, daar mogen ze niet stoppen. In Nederland zit dus het hele lopende team op de fiets (behalve de loper).
Bij het wisselpunt, een rotonde, blijkt uiteindelijk dat team 1 is doorgelopen. Bij niemand was kennelijk doorgedrongen dat dit de enige mogelijkheid tot wisselen was. Vervolgens gingen onze lopers ook maar lopen (om de anderen in te halen?). En bij onze busjes stond nog een van de fietsers die vanaf hier mee zou fietsen. Chaos compleet. Na heel veel getelefoneer weet Martijn team 1 te doen keren. Veel oponthoud. En vervolgens bij de busjes felle discussies. Mensen verbolgen over Martijns boosheid, meningen over het genomen besluit (was fout, volgens sommigen), allemaal verwijten. Allemaal mensen met een eigen mening, allemaal mensen die aan het einde van hun kunnen zijn. We waren gewaarschuwd voor dit soort situaties. Niemand kan nog veel hebben zo’n tweede nacht.

Sussen helpt uiteindelijk. Jongens, geen tijd voor verwijten en discussies, we moeten verder, Martijn is teamcaptain en die moet een besluit nemen, dat besluit moeten we allemaal accepteren en volgen, anders wordt het niets. En dat iemand in de rol van Martijn misschien wat verkeerd is uitgeschoten, het is gebeurd, en gezien zijn verantwoordelijkheid, de stress van het moment en zijn vermoeidheid volledig begrijpelijk, heb daar begrip voor. We hebben nu maar één zorg en dat is snel door naar het wisselpunt in Klaaswaal. Laten we daar nou niet te laat aankomen.
Het sussen lukt, dat gaf mij nou een positieve boost, dat die ingreep werkte.
Iedereen is opeens weer gefocust op het vervolg. Daar gaat het om; vooruitkijken. Evalueren, dat komt later wel.

Klaaswaal
De Smidsweg is omgetoverd tot één grote wisselplaats. Over de hele lengte staan campers en busjes achteruit ingeparkeerd in de berm. Wij doen dat ook. Als team 1 weer arriveert nemen we nog wat foto’s van de lopers en de fietsers. We lopen aardig voor op ons schema, de haast is eruit. Daarna is het voor ons: verder naar Rotterdam.

Team 2 komt aan in Klaaswaal

De lopers en fietsers

Eerst gooien we bij de meetdienst de auto’s leeg. Daarna rijden we naar metrostation Kralingse Zoom en nemen de metro naar Wilhelminaplein. Daar is de officiële tijdwaarneming voor de finishtijd.
De finish
Op Wilhelminaplein zien we DHV binnenkomen. DHV heeft Royal Haskoning ingehaald. Doet geen pijn. Toekomstige collega’s nietwaar?

DHV finisht

Op pinkstermaandag om 12:56:14 finishten wij, met Rob van Hamersveld als loper, 53 minuten sneller dan gepland. We hebben er dan 44:06:14 over gedaan. De 514 kilometer zit er op. Gemiddelde snelheid: 11,65 km/h.
Voor onze tussentijden, zie: http://www.roparunlive.nl/team289.html.

Tijd-finish

Na een aantal teamfoto’s voor de Erasmusbrug gaan we voetstaps naar de Coolsingel. Veel publiek dat elk team toejuicht. Weer een mooi moment. Langs de kant ook veel (ex-) kankerpatiënten. Ontroerend. Voor hen is dit evenement een steun in de rug.

Het team

Op de Coolsingel

Op naar de finish

De finish

De lopers (achter de finish)

Mijn vrouw en dochters ontmoet ik net voor de Coolsingel. Ook ontroerend. We zijn weer thuis.

Ontmoeting met Liesbeth, Nienke en Marije

Na-”werk”
Na het afscheid van degenen die hiervandaan vertrekken is het weer op naar de Vlambloem. Daar zoekt iedereen zijn spullen op. Vervolgens brengen we de busjes naar de George Hintzenweg en rij ik in mijn eigen auto naar huis in Berkel en Rodenrijs.
Compleet kapot, maar voldaan!

Gisterenmiddag de familie bijgepraat. Toen ik mijn ogen nauwelijks meer open kon houden, toch rond vijven maar “even” op bed gaan liggen. Gelijk als een blok in slaap gevallen. En: pas vanmorgen om half zeven door de wekker van Liesbeth (ondanks de oordopjes) gewekt.

Vandaag vrij, even recupereren. Respect voor Martijn die vanochtend nog de busjes ging terugbrengen en dergelijke.

De organisatie

Mijn welgemeende complimenten voor de organisatie van de Roparun. Het is allemaal heel strak, maar vriendelijk, georganiseerd. Erg goed gedaan!

De ziekte en de giften
Ook dank aan onze sponsors en donateurs. Een deel van de sponsoring (een financiële bijdrage van Royal Haskoning en sponsoring in natura, zoals fietsen, partytenten, de macaroni, eten en drinken van andere bedrijven) ging naar ons: het kost domweg geld om aan zo’n evenement mee te doen. Fijn dat onze sponsors daaraan hebben bijgedragen.

Op dit moment is de teller voor het bedrag dat we hebben opgehaald en dat direct naar goede doelen gaat: EUR 8085,29. Een mooi bedrag. En: geven mag nog steeds. Dat kan via http://www.roparun.nl/doneren.html?Team=489525.

Alle donaties die “te laat” binnenkomen voor dit jaar, tellen mee voor volgend jaar. Dus als u dit later leest, geven mag nog steeds.

Tags: , ,

Comments are closed.