Empowerment en een dilemma

Mensen kunnen doorgaans veel meer aan dan waar zij verantwoordelijk voor worden gesteld. Er blijft veel potentieel onbenut. Ik ben er een voorstander van om mensen zoveel mogelijk verantwoordelijkheid te geven. Met een Engelse uitdrukking wordt dit wel Empowerment genoemd.

Sommige mensen smeken als het ware om meer verantwoordelijkheid. Zij pakken verantwoordelijkheid ook op, als ze die krijgen. Maar er zijn ook mensen die helemaal niet veel verantwoordelijkheid willen en/of aankunnen. Als je kiest voor het geven van verantwoordelijkheid, dan wil je dat soort mensen liever niet aannemen.

In al langer bestaande organisaties kom je mensen van allerlei slag tegen. Als mensen “kort zijn gehouden”, dan kan het lastig zijn om de slag naar meer verantwoordelijkheid geven en nemen te maken. Vanuit gewenning, of omdat ze nou eenmaal zo zijn, stellen mensen zich afhankelijk op. Zij komen aan jou om besluiten vragen, of om bevestiging. Als leidinggevende moet je duidelijk zijn in je verwachtingen. Je moet aangeven dat jij verwacht dat zij veel verantwoordelijkheid nemen. En, als ze bij je komen met vragen waarvan jij vindt dat zij daarover zelf zouden moeten besluiten, dan moet je niet in de val trappen de vraag voor hen te beantwoorden. Je moet hen vragen wat ze er zelf van vinden, hen eventueel helpen hun gedachten te ordenen, en hen vervolgens de zaak ook laten uitwerken/oplossen.

Zelfs als je consequent bent in het voorgaande, dan kan het jaren duren voor mensen zijn waar jij ze wilt hebben.

Nu komt het dilemma.

Er zijn ook mensen die het niet in zich hebben om de van hen gevraagde verantwoordelijkheden naar zich toe te trekken. Zij gaan domweg nooit het gedrag vertonen dat jij wilt. Jij legt verantwoordelijkheden bij hen neer, maar de resultaten blijven uit. Wat dan?

Even aangenomen dat het wel capabele mensen zijn, dan vervalt de optie “afscheid nemen”.

Eigenlijk kan je dan alleen nog maar aanvaarden dat de situatie zo is, en de niet veranderende medewerkers hun verantwoordelijkheden ontnemen. Je begeleidt dergelijke medewerkers veel directiever dan je zou willen. Je neemt beslissingen voor hen, en je reikt hen oplossingen aan waarvan je eigenlijk vindt dat zij die zelf zouden moeten (kunnen) bedenken.

Je maakt binnen een groep een uitzondering op de regel . Straalt dat niet negatief op de rest uit? Is jouw aanpak dan nog wel consistent genoeg om anderen die het in potentie wel kunnen, verder te krijgen?

Wie denkt mee?

Reageer op dit item!

Tags:

Comments are closed.