Posts Tagged ‘projecten’

Risicomanagement. Alles voorzien en beheerst?

zondag, februari 26th, 2017

pm-108-onvoorzien

Een leidinggevende beklaagde zich over de slechte beheersing van de projecten. Hoe kon het toch dat projecten zo vaak uitliepen?
De projectleider gaf als reactie dat de toekomst nou eenmaal niet voorspelbaar was en dat er zich altijd onverwachte zaken voordoen.
Dat kon volgens de leidinggevende niet waar zijn!

lees-verder

Antiflow

zaterdag, december 24th, 2016

antiflow

Ik zou niet weten waarom het ene projectplan op het andere moet lijken. Projecten zijn immers uniek. Toch hoor ik heel vaak dat het raar is dat er zoveel verschillende “formats” voor projectplannen worden gebruikt binnen één organisatie. En je ziet de effecten van dergelijke gedachten terug binnen organisaties. Voor allerlei regelmatig gebruikte soorten documenten worden formats ontwikkeld. Niet alleen voor projectplannen, maar voor allerlei dingen.

lees-verder

Reductionisme en projecten

donderdag, oktober 13th, 2016

pm-098-2016-09-25-230925

Opvallend in sommige veelgebruikte projectmanagementmethoden is dat ze eerder reductionistisch dan holistisch zijn. IPMA heeft alle kennis en vaardigheden in een BOK (Body of Knowledge) vastgelegd, PRINCE2 heeft juist allerlei (deel-)activiteiten uiteengerafeld en legt exact vast wat wanneer in welk geval moet gebeuren. Ook veel handboeken die organisaties zelf opstellen hebben dit karakter.

lees-verder

Onbeschermde publieke belangen

zaterdag, oktober 8th, 2016

bouw-026-2016-08-27-175728

Bij een Europese aanbesteding worden we geacht onze menselijkheid even af te leggen. Alles moet immers objectief plaatsvinden, voor subjectiviteit is geen plaats. In de termen van Habermas zijn bij aanbesteden de leefwereld en de systeemwereld volledig gescheiden. De aanbesteding vindt volledig in de systeemwereld plaats. We kunnen er niet omheen, een en ander is wettelijk (voor overheidsopdrachtgevers) vastgelegd. We moeten voor lastige projecten een oplossing contracteren en een samenwerking aangaan via een volledig geformaliseerde “strijd”.

lees-verder

Teal projecten?

zondag, april 10th, 2016

teal

Projectmanagement is sterk gericht op beheersing, op planning en op de monitoring daarvan. Dit ondanks het gegeven dat iedere ervaren projectleider je kan vertellen dat projecten zelden verlopen conform de vooraf opgestelde plannen. Projecten worden gerealiseerd binnen de complexiteit van onze dagelijkse realiteit. Die realiteit is niet volledig te beheersen. Het project moet omgaan met die realiteit.
Daarnaast zie ik al jaren een trend dat het lijnmanagement grip op projecten probeert te krijgen door meer controle over de projecten uit te oefenen (lees bijvoorbeeld: “De illusionisten“). Besluitvorming komt dan bij lijnmanagers te liggen, projectleiders moeten van alles rapporteren, iedere afwijking moet worden verantwoord.

Frederic Laloux schetst hoe bij Sun Hydraulics met projecten wordt omgegaan. Sun Hydraulics is een teal organisatie zoals Laloux die in “Reinventing Organizations” uitgebreid behandeld (klik hier voor de boekbespreking van “Reinventing Organizations). Het management bij Sun Hydraulics laat daar het doen van projecten over aan de mensen die er verstand van hebben. Er vindt op de projecten geen sturing en controle plaats door het lijnmanagement.

Lees verder

Als je mocht kiezen …

dinsdag, januari 19th, 2016

keuken

Je wilt iets gedaan krijgen en je moet bepalen hoe je dat voor elkaar gaat krijgen. De eerste keuze die je maakt is die van zelf doen of inkopen.

Stel je wilt een glazenwasser om de ruiten van de bovenverdieping van je woning met enige regelmaat te reinigen. Je benadert een paar partijen. Je vergelijkt de prijzen en je kijkt of de partijen je bevallen. Uiteindelijk maak je de keuze. Misschien neem je niet de goedkoopste, omdat je die niet vertrouwde. Misschien neem je niet de duurste, ook al vond je die het aardigst. Je vergelijkt al dan niet bewust prijs en kwaliteit.

Vervolgens besluit je dat je een nieuwe keuken wilt. Je bedenkt wat je er ongeveer in wilt hebben. Je gaat naar verschillende keukenboeren. Opnieuw vergelijk je prijs en kwaliteit. Die ene keuken is wel mooier, maar ook duur. De apparatuur in die andere keuken waren van een superieur merk en als je meerdere apparaten aanschaft, dan krijg je extra korting. Enzovoort. Uiteindelijk kom je tot je keuze.

Je wilt ook nog verbouwen. Je bedenkt van tevoren wat je eindresultaat moet zijn. Je maakt wat schetsen van het resultaat. Je bedenkt welke materialen je wil gebruiken. Je nodigt een aantal aannemers uit om een voorstel te doen. Zij komen met omschrijvingen van de werkzaamheden en met een prijs. Je ziet dat die ene aannemer, die ook al zulke goede vragen stelde, een aantal werkzaamheden heeft opgenomen waaraan je zelf niet had gedacht. Die heeft zijn werk goed gedaan, zonder die extra activiteiten zou je achteraf een resultaat hebben gehad waarover je niet tevreden zou zijn geweest. Hij is wat duurder dan de rest, maar… En hij had ook nog nagedacht hoe hij alles in een zo kort mogelijke tijd met zo min mogelijk overlast kon realiseren. Je keuze is gemaakt.

Nu werk je bij de overheid en moet er een weg aangelegd worden. Je ontdekt dat je door de kosten van de investering “aanbestedingsplichtig” bent, en dat je mede daardoor te maken hebt met een keurslijf van wetten en regels. Je moet van tevoren aangeven wat je wilt hebben en hoe en waarop je de aanbiedingen van partijen gaat beoordelen. Je moet alles conform de beginselen van objectiviteit doen en er moet sprake zijn van een “level playing field” tussen de aanbieders. Oftewel alle aanbieders moeten over dezelfde informatie beschikken. Even met partijen praten is er niet meer bij, want dat kan er toe leiden dat zij niet allemaal dezelfde informatie meer hebben. Als een partij je meer bevalt dan een andere, dan mag je dat niet zomaar meewegen. Dat mag alleen als je dat van tevoren als beoordelingscriterium hebt opgenomen en als je hebt aangegeven hoe je dat objectief (of geobjectiveerd) gaat beoordelen. Het gevolg: je krijgt niet altijd de partij waar je na de aanbesteding het beste gevoel bij had.

Jammer, je hebt er maar mee te leven.

Vervolgens ga je werken bij een andere overheidspartij. Deze overheid heeft ervoor gekozen de markt maximaal in te schakelen bij haar projecten. Het adagium is “de markt tenzij”. Ofwel: je moet goede argumenten hebben wil je niet zoveel mogelijk bij een en dezelfde marktpartij neerleggen. Nu ga je de marktpartij niet eens meer vertellen wat hij voor jou moet maken. Nee, je gaat van tevoren eisen opstellen waaraan het eindresultaat moet voldoen. De aanbieders moeten bedenken hoe zij jou dat gaan bieden. Vraag jij bijvoorbeeld een oeververbinding, dan kunnen verschillende aanbieders met heel verschillende oplossingen komen, zoals een pont, een brug of een tunnel. Jij moest uiteraard ook nu van tevoren precies aangeven waarop en hoe je gaat beoordelen. Je kan, na de objectieve selectie, wederom iemand anders krijgen dan de partij waarbij je na het ontvangen van de aanbiedingen het beste gevoel bij had.

Er speelt nog meer. Omdat de markt het maximale moet doen, moet de markt zelfs zichzelf controleren. Dat gebeurt via Systeemgerichte Contract Beheersing (SCB). Dat houdt in dat de aanbieder zichzelf moet controleren en zelf moet bepalen op welke wijze hij gaat aantonen dat hetgeen hij realiseert aan de gestelde eisen voldoet.
Bij SCB kan je alleen nog maar constateren of de aannemer volgens zijn eigen controle dat levert wat jij van tevoren hebt gespecificeerd. Dat betekent dat je daar in heel vroeg stadium heel erg goed over moet hebben nagedacht, anders krijg je niet wat je eigenlijk had gewild!
Overigens is dat niet zo heel veel anders dan wanneer jijzelf controleert of de aannemer aan jouw specificaties voldoet.
Op de vraag waarom we kiezen voor SCB heb ik geen goed antwoord, behalve dan dat het past bij het adagium “de markt tenzij”.

De grote vraag is en blijft of je, wanneer je er door wetten niet toe werd gedwongen, zou kiezen voor aanbesteding volgens de huidige regels. Ik denk het niet.

En, als dat de conclusie is, dan is ook de conclusie onontkoombaar dat we opgescheept zitten met regels die niet het beste voor het project zijn!

Projectmanagement, de roots

zondag, december 29th, 2013

Projectmatig werken bestaat uit “best practices”, ofwel: bewezen praktijken. Welke praktijken bewezen zijn of het beste zijn, dat is gebaseerd op resultaten uit het verleden. Succesvolle projecten uit de historie worden vaak gebruikt om het succes daarvan te koppelen aan het gebruik van bepaalde methodieken of instrumenten. Daarmee zou ook het succes van die methoden of instrumenten bewezen zijn. Sylvain Lenfle heeft onderzoek gedaan naar dit soort koppelingen en naar de wetenschappelijkheid van de claims. Hierna ruim baan voor dit onderwerp.
Verder lezen…

Nieuw artikel: Lijnmanagement en projecten

donderdag, december 20th, 2012

Op pm3.markensteijn.com nieuw artikel geplaatst: “Lijnmanagement en projecten“.

Dit artikel behandelt de taken, verantwoordelijkheden en bevoegdheden van het lijnmanagement bij projecten.

Volg onderstaande link:
http://pm3.markensteijn.com/lijnmanagement.htm

Nieuw artikel: Social Media (en projecten)

zaterdag, oktober 20th, 2012

Op pm3.markensteijn.com een nieuw artikel geplaatst: Social media.
Over het gebruik van en omgaan met social media bij projecten met speciale aandacht voor infrastructuurprojecten en gebieds-ontwikkeling.

Volg onderstaande link:
http://pm3.markensteijn.com/social_media.htm

Tegelijkertijd het artikel over de projectomgeving uitgebreid:
http://pm3.markensteijn.com/projectomgeving.htm