Dikke stroop

pm-067-dikke-stroop

Veel organisaties ?doen? projecten. Vaak zoveel projecten dat ze een projectenorganisatie in het leven roepen. Steevast ontstaat daar een behoefte om eenduidig te werken, ofwel: op zo?n manier dat alle projecten hetzelfde stramien volgen. Ik ben daar op zich geen tegenstander van, de procedures moeten echter wel afwijkingen toelaten. Zie hiervoor ?Projecten en kwaliteitsborging?.

De wens van organisaties om eenduidig te worden schieten echter vaak door. Op één manier werken, leidt dan tot veel te dikke handboeken. De dikke stroop. Alles is omschreven, zelfs voor uitzonderlijke situaties wordt vastgelegd hoe daarmee moet worden omgegaan. De werkwijze wordt losgelaten op alle projecten, groot en klein, simpel en complex, projecten op allerlei vakgebieden. De grootste en meest complexe projecten kennen de meest ingewikkelde situaties. En, zoals dat dan gaat, al die situaties worden omschreven. De handboeken dijen uit. En, omdat de handboeken voor alle projecten gelden, moet ook het simpelste project aan de handboeken voldoen.
Dat resulteert bijvoorbeeld in het fenomeen dat organisaties voor kleine eenvoudige projecten opereren met (veel te) grote projectteams. Partnerorganisaties zien dat dan met verbijstering gebeuren.
Wat erger is, er is een nieuwe generatie projectmanagers die zich alleen nog richt op het volgen van de protocollen, van de procedures. Ze hebben nooit anders meegemaakt, ze hebben het zo geleerd. Deze generatie is gewend dat alles al voor ze is uitgestippeld, die op geen enkele manier meer wordt uitgedaagd eigen creativiteit in te brengen.

Het vervelende van organisaties waar heel veel is voorgeschreven is het fenomeen dat dit ertoe leidt dat mensen eigenlijk alleen nog mogen (en durven) te doen wat is vastgelegd. Bij afwijkingen kunnen (durven) ze niets (te) doen. De ongeschreven wet lijkt immers te zijn: dat wat niet is omschreven mag niet!
Ik vind dit een ernstige ontwikkeling. Ik weet dat geen enkel project exact verloopt volgens de van tevoren bedachte stramienen. Elk project kent zijn eigen verrassingen. Effectieve projectleiders weten hiermee om te gaan, Ze zijn doelgericht, vasthoudend, maar tegelijkertijd flexibel en creatief. Daarmee zijn ze in staat het projectresultaat ook via de niet gebaande, de afwijkende paden te bereiken. Als het tegen zit laten ze zich niet uit het veld slaan, maar zoeken ze een andere weg naar dezelfde bestemming.

Dus waar ben ik bang voor? Dat dit alles leidt tot vernietiging van creativiteit, wellicht?

Kommentieren ist momentan nicht möglich.